- Biz her peygamberi, ancak kendi kavminin diliyle gönderdik ki, onlara (Allah’ın emirlerini) iyice açıklasın. Allah, dilediğini saptırır, dilediğini de doğru yola iletir. O, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir.( İbrahim/4 )
Yaklaşık 8 milyar insanın yaşadığı yeryüzünde 6000 farklı dilin konuşulduğu bilindiği gibi bu dillerden sadece 15’î aktif ve yaygın olarak kullanılmaktadır. Arapçada en çok konuşulan ve kullanılan diller arasında yer alan ve Dünya genelinde yaklaşık 246 milyon insanın konuştuğu bir dildir.
Tüm bu veriler üzerinden gittiğimizde ana dili Arapça olan vahyin; anlam ve mana çatışması altında ezilmeden, meal/tefsir ve kavram karmaşasına maruz kalmadan, birincil olarak anlaşılabilme ve dolayısıyla yaşanabilme ihtimali yalnızca 246 milyon kişi için mümkün gözükmektedir.
Peki gerçekten durum böyle midir? Arapça bilmeyen birinin kalbi ve akli adımlarla ya da meal/tefsir üzerinden yaptığı çalışmalar neticesinde Rabbi ile iletişim kurması ve Rabbinin rızasına gidecek yolları hangi envarterlerle nasıl aşabileceğini keşfetmesi göründüğü ya da aktarıldığı kadar zor mudur?
Tüm bu sorulara cevap bulmak için ilk önce vahyin kimleri muhatap aldığını ve kimleri hidayet yoluna çağırdığına kendi dilimizdeki meali ile bir bakalım;
- Bu Kur’an; kendisiyle uyarılsınlar, Allah’ın ancak tek ilâh olduğunu bilsinler ve akıl sahipleri düşünüp öğüt alsınlar diye insanlara bir bildiridir. ( İbrahim/52 )
- Bu (Kur’ân) insanlar için bir açıklama, Allah’dan gereğince korkanlar için doğru yolu gösterme ve bir öğüttür. (Ali İmran/138)
Ayetlerde de görüldüğü üzere Kur’anın muhatabı yalnızca Arabi lisana hakim olanlar ya da Arap kültürünün varisleri değil, tüm insanlardır. Bu bağlamda her insan, kendisine tanınan imkan ve olanaklar çerçevesinde varlık sahnesindeki yerini ve bu yeri kendisine bahşeden yaratıcısını aramak/bulmak ile yükümlüdür. Bu yükümlülüğün yerine getirilebilmesi için atılacak ilk adım Arabi bir lisan ile hem hal olmak değil, akıl-vicdan buluşmasıyla yaratıcının idrakıdır.
Özellikle dikkat edilmesi gereken bir diğer husus ise, Kur’anın ana dili ile birlikte mana dilini de anlamaya ve kavramaya çalışmak olacaktır. Hepimizin bildiği üzere Kur’anın ana dili arapçadır lakin mana ve maksata sevk edecek dili ise “Rab’ça” dır. Rab’ça, akli ve kalbi adımlarla kişinin yaratıcısı ile kurduğu iletişim ve bir bağdır. Dolayısıyla kitabı anlama noktasında yapılacak en önemli hamle, Rab vasfına sahip olan Allah’ı tüm özellikleriyle tanımak/anlamak ve bağ kurmak olmalıdır.
Bu noktada, gaybi bir iman devreye girmektedir. İnanan her birey, yaşadığı varlık alemindeki muhteşemliği ve kendi bedeni/akli üzerindeki kusursuzluğu idrak ederek, tüm bu nizamın yalnızca tek bir yaratıcı tarafından var edilip idame ettirildiği gerçeği ile buluşmalıdır. Bireyler, gaybi bir iman ile teslim oldukları yaratıcısı ile doğru bir iletişim kurup, yaratıcısına olan sorumluluklarını öğrenmek/idrak ve tatbik etmek için arayışını en iyi şekilde tamamlamalı ve Rab’çanın ne demek olduğu ve neden önemli olduğu konusunda gereken hassasiyeti göstermelidir.
Mikrodan makroya tüm sistemi iradesinde tutan ve bunu yaparken hiçbir şeye muhtaç olmayan, lakin her şeyin kendisine muhtaç olduğu ve eninde sonunda kendisine döneceği Alemlerin Rabbi olan Allah’ı, kalbi ve akli adımlarla aramak/bulmak ve tanımak, tüm vasıflarını hayatlarımızda etken ve hakim kılmak, vahyin mana dili olan Rab’çayı öğrenme noktasında son derece önemlidir.
Netice itibari ile yeryüzünde tek bir amaç için var olan insanoğlunun, bu amaca koşarken mutlak ve muhakkak Rabbi ile buluşması ve Rabbine ulaşması için gereken öz veriyi göstermesi, yanlızca arapçaya endeksli bir yürüyüşün/çalışmanın kazanımı değil, aynı zamanda akıl-vicdan buluşmasından doğacak bir çıkarım olduğunu da unutmamalıyız.
